Ela
New member
Bir kadın şehir plancısı da aynı probleme bakıp alternatif güzergâhları, ulaşım kapasitesini ve bütçeyi hesaplayabilir. Üstelik mahallede yaşayan yaşlıların, çocukların, engellilerin ve esnafın günlük deneyimlerini kararın parçası haline getirebilir.
Buradaki fark “erkekler böyle, kadınlar şöyle” şeklinde biyolojik bir reçete değildir. Daha çok kişilik, eğitim, meslek, kültür, deneyim ve içinde bulunulan sosyal çevrenin birleşimidir.
Üstelik empati stratejinin karşıtı değildir.
Tam tersine, iyi bir strateji çoğu zaman insanların ne düşündüğünü anlayabilmeyi gerektirir.
Aynı şekilde çözüm odaklı olmak da empati eksikliği anlamına gelmez.
Bir kadın yönetici son derece hızlı ve analitik kararlar verebilir. Bir erkek arabulucu ise insanların duygularını ve ilişkilerini son derece dikkatli biçimde yönetebilir.
Dolayısıyla politikayı cinsiyet kutularına hapsetmek yerine karakter çeşitliliğini konuşmak daha anlamlı.
Politikada bize lazım olan kişi bazen hesap makinesini çıkaran stratejisttir.
Bazen de “Bir dakika, bu kararın insanlara ne hissettireceğini düşündük mü?” diye soran kişidir.
En sağlıklı karar ise belki de ikisinin aynı masada bulunmasıyla çıkar.
Politika Sadece Mecliste Yapılmaz
Politikanın kökenini yalnızca hükümetlerde aramak da büyük bir yanılgı olur.
Bir okulda kantinin çalışma saatlerinin belirlenmesi bile küçük çaplı bir ortak karar meselesidir.
Bir apartmanda aidatların nasıl kullanılacağı da öyle.
Bir üniversitede bütçenin hangi kulüplere aktarılacağı?
Politikadır.
Bir şehirde bisiklet yollarına ne kadar kaynak ayrılacağı?
Politikadır.
Bir ülkede eğitim bütçesinin öncelikleri?
Politikadır.
Hatta evde “Bu ay tatile mi çıkıyoruz, yoksa buzdolabını mı değiştiriyoruz?” tartışmasının sonunda biri diğerine “Sen zaten beni hiç dinlemiyorsun” diyorsa, orada artık ekonomiyle birlikte küçük bir diplomasi konferansı da başlamıştır.
Çünkü politikanın temelinde kaynakların, yetkinin, sorumlulukların ve ortak kararların nasıl dağıtılacağı sorusu bulunur.
Bu nedenle politika yalnızca politikacıların yaptığı bir iş değildir.
Vatandaşın talepleri, sivil toplum kuruluşlarının çalışmaları, sendikalar, meslek örgütleri, yerel topluluklar, medya ve gündelik yurttaş katılımı da siyasal hayatın parçalarıdır.
“Güç” Kelimesi Neden Politikanın Ortasında Duruyor?
Çünkü ortak kararların tamamında bir güç meselesi bulunur.
Bir sınıfta 20 kişinin hangi filmi izleyeceğine karar verdiğini düşünelim. 12 kişi komedi, 8 kişi belgesel istiyor. Oylama yapılır ve komedi kazanır.
Basit.
Ama 8 kişi sürekli olarak dışarıda kalıyorsa?
İşte politika burada biraz daha ilginç hale gelir.
Kim karar veriyor?
Kim konuşabiliyor?
Kimin sesi daha fazla duyuluyor?
Kim gündemi belirliyor?
Kim kaynaklara erişebiliyor?
Kim kararın sonucundan daha fazla etkileniyor?
Politika biliminin temel meselelerinden biri tam da bu güç ilişkileridir. Politika, farklı çıkarların, taleplerin ve değerlerin aynı toplumsal alanda karşılaşmasıyla ilgilidir. İş birliği kadar müzakere ve çatışma da bu alanın parçasıdır. bre.ruwiki.ru
Bu yüzden politika yalnızca “iktidar kimde?” sorusu değildir.
“İktidar nasıl kullanılıyor ve kimin hayatını nasıl etkiliyor?” sorusu da en az onun kadar önemlidir.
Politika Neden Hiç Bitmeyen Bir Tartışma Gibi Görünüyor?
Çünkü toplumların bütün üyelerinin her konuda aynı şeyi istemesi mümkün değil.
Bir grup daha fazla özgürlük isterken başka bir grup daha fazla güvenlik isteyebilir.
Bir kişi daha düşük vergi talep ederken başka biri daha yüksek kamu harcamasını savunabilir.
Bir mahalle daha fazla otopark isterken başka bir mahalle daha fazla yeşil alan talep edebilir.
Üstelik herkes kendi deneyimini merkeze alır.
İşsiz kalan bir kişinin ekonomi politikalarına bakışıyla küçük işletme sahibinin bakışı aynı olmayabilir. Öğretmenin eğitim politikasına ilişkin öncelikleriyle öğrencinin öncelikleri farklılaşabilir. Büyük şehirde yaşayan birinin ulaşım sorunu, kırsal bölgede yaşayan birinin ulaşım probleminden tamamen farklı olabilir.
İşte politika bu farklılıkların ortadan kaldırılması değil, bir arada yönetilmesi meselesidir.
Belki de bu yüzden politika konusunda “herkesin aynı fikirde olması” hedefi biraz şüpheli bir hedeftir.
Asıl mesele, farklı fikirlerin birbirini yok etmeye çalışmadan nasıl birlikte yaşayabileceğidir.
Bugün “Politika” Dediğimiz Şey Nereden Geliyor?
Kısacası kelimenin kökü Antik Yunan’daki polis kavramına uzanıyor. Polis, şehir veya şehir devleti; politikos ise yurttaşlara, şehre ve kamu işlerine ilişkin olan anlam alanını taşıyordu. Aristoteles’in Politika eseri de bu geleneğin en önemli kilometre taşlarından biri oldu. Kavram daha sonra Latince ve Fransızca gibi diller üzerinden farklı biçimlerde gelişerek modern dillere ulaştı. Etymonline+1
Fakat kelimenin etimolojisi bize yalnızca bir sözlük bilgisi vermiyor.
Bize küçük bir fikir de bırakıyor:
Politika aslında “başkalarının hayatını yönetmek” kadar, “başkalarıyla birlikte yaşamanın yolunu bulmak” meselesidir.
Belki de bu yüzden politika hiçbir zaman yalnızca saraylarda, parlamentolarda veya seçim meydanlarında doğmadı.
Bir sofrada,
bir mahallede,
bir iş yerinde,
bir okulda,
bir şehirde,
hatta aile içinde bile ortak hayat hakkında karar vermeye başladığımız anda politikanın küçük bir parçası ortaya çıkıyor.
Ve işin ironik tarafı şu:
Binlerce yıldır insanlık “Birlikte nasıl yaşayacağız?” sorusuna cevap arıyor.
Hâlâ tam olarak karar verebilmiş değiliz.
Belki de politika dediğimiz şey tam olarak budur: Cevabı bulduğumuzu sandığımız anda birinin el kaldırıp “Peki ya benim fikrim?” demesi. DergiPark
Buradaki fark “erkekler böyle, kadınlar şöyle” şeklinde biyolojik bir reçete değildir. Daha çok kişilik, eğitim, meslek, kültür, deneyim ve içinde bulunulan sosyal çevrenin birleşimidir.
Üstelik empati stratejinin karşıtı değildir.
Tam tersine, iyi bir strateji çoğu zaman insanların ne düşündüğünü anlayabilmeyi gerektirir.
Aynı şekilde çözüm odaklı olmak da empati eksikliği anlamına gelmez.
Bir kadın yönetici son derece hızlı ve analitik kararlar verebilir. Bir erkek arabulucu ise insanların duygularını ve ilişkilerini son derece dikkatli biçimde yönetebilir.
Dolayısıyla politikayı cinsiyet kutularına hapsetmek yerine karakter çeşitliliğini konuşmak daha anlamlı.
Politikada bize lazım olan kişi bazen hesap makinesini çıkaran stratejisttir.
Bazen de “Bir dakika, bu kararın insanlara ne hissettireceğini düşündük mü?” diye soran kişidir.
En sağlıklı karar ise belki de ikisinin aynı masada bulunmasıyla çıkar.
Politika Sadece Mecliste Yapılmaz
Politikanın kökenini yalnızca hükümetlerde aramak da büyük bir yanılgı olur.
Bir okulda kantinin çalışma saatlerinin belirlenmesi bile küçük çaplı bir ortak karar meselesidir.
Bir apartmanda aidatların nasıl kullanılacağı da öyle.
Bir üniversitede bütçenin hangi kulüplere aktarılacağı?
Politikadır.
Bir şehirde bisiklet yollarına ne kadar kaynak ayrılacağı?
Politikadır.
Bir ülkede eğitim bütçesinin öncelikleri?
Politikadır.
Hatta evde “Bu ay tatile mi çıkıyoruz, yoksa buzdolabını mı değiştiriyoruz?” tartışmasının sonunda biri diğerine “Sen zaten beni hiç dinlemiyorsun” diyorsa, orada artık ekonomiyle birlikte küçük bir diplomasi konferansı da başlamıştır.
Çünkü politikanın temelinde kaynakların, yetkinin, sorumlulukların ve ortak kararların nasıl dağıtılacağı sorusu bulunur.
Bu nedenle politika yalnızca politikacıların yaptığı bir iş değildir.
Vatandaşın talepleri, sivil toplum kuruluşlarının çalışmaları, sendikalar, meslek örgütleri, yerel topluluklar, medya ve gündelik yurttaş katılımı da siyasal hayatın parçalarıdır.
“Güç” Kelimesi Neden Politikanın Ortasında Duruyor?
Çünkü ortak kararların tamamında bir güç meselesi bulunur.
Bir sınıfta 20 kişinin hangi filmi izleyeceğine karar verdiğini düşünelim. 12 kişi komedi, 8 kişi belgesel istiyor. Oylama yapılır ve komedi kazanır.
Basit.
Ama 8 kişi sürekli olarak dışarıda kalıyorsa?
İşte politika burada biraz daha ilginç hale gelir.
Kim karar veriyor?
Kim konuşabiliyor?
Kimin sesi daha fazla duyuluyor?
Kim gündemi belirliyor?
Kim kaynaklara erişebiliyor?
Kim kararın sonucundan daha fazla etkileniyor?
Politika biliminin temel meselelerinden biri tam da bu güç ilişkileridir. Politika, farklı çıkarların, taleplerin ve değerlerin aynı toplumsal alanda karşılaşmasıyla ilgilidir. İş birliği kadar müzakere ve çatışma da bu alanın parçasıdır. bre.ruwiki.ru
Bu yüzden politika yalnızca “iktidar kimde?” sorusu değildir.
“İktidar nasıl kullanılıyor ve kimin hayatını nasıl etkiliyor?” sorusu da en az onun kadar önemlidir.
Politika Neden Hiç Bitmeyen Bir Tartışma Gibi Görünüyor?
Çünkü toplumların bütün üyelerinin her konuda aynı şeyi istemesi mümkün değil.
Bir grup daha fazla özgürlük isterken başka bir grup daha fazla güvenlik isteyebilir.
Bir kişi daha düşük vergi talep ederken başka biri daha yüksek kamu harcamasını savunabilir.
Bir mahalle daha fazla otopark isterken başka bir mahalle daha fazla yeşil alan talep edebilir.
Üstelik herkes kendi deneyimini merkeze alır.
İşsiz kalan bir kişinin ekonomi politikalarına bakışıyla küçük işletme sahibinin bakışı aynı olmayabilir. Öğretmenin eğitim politikasına ilişkin öncelikleriyle öğrencinin öncelikleri farklılaşabilir. Büyük şehirde yaşayan birinin ulaşım sorunu, kırsal bölgede yaşayan birinin ulaşım probleminden tamamen farklı olabilir.
İşte politika bu farklılıkların ortadan kaldırılması değil, bir arada yönetilmesi meselesidir.
Belki de bu yüzden politika konusunda “herkesin aynı fikirde olması” hedefi biraz şüpheli bir hedeftir.
Asıl mesele, farklı fikirlerin birbirini yok etmeye çalışmadan nasıl birlikte yaşayabileceğidir.
Bugün “Politika” Dediğimiz Şey Nereden Geliyor?
Kısacası kelimenin kökü Antik Yunan’daki polis kavramına uzanıyor. Polis, şehir veya şehir devleti; politikos ise yurttaşlara, şehre ve kamu işlerine ilişkin olan anlam alanını taşıyordu. Aristoteles’in Politika eseri de bu geleneğin en önemli kilometre taşlarından biri oldu. Kavram daha sonra Latince ve Fransızca gibi diller üzerinden farklı biçimlerde gelişerek modern dillere ulaştı. Etymonline+1
Fakat kelimenin etimolojisi bize yalnızca bir sözlük bilgisi vermiyor.
Bize küçük bir fikir de bırakıyor:
Politika aslında “başkalarının hayatını yönetmek” kadar, “başkalarıyla birlikte yaşamanın yolunu bulmak” meselesidir.
Belki de bu yüzden politika hiçbir zaman yalnızca saraylarda, parlamentolarda veya seçim meydanlarında doğmadı.
Bir sofrada,
bir mahallede,
bir iş yerinde,
bir okulda,
bir şehirde,
hatta aile içinde bile ortak hayat hakkında karar vermeye başladığımız anda politikanın küçük bir parçası ortaya çıkıyor.
Ve işin ironik tarafı şu:
Binlerce yıldır insanlık “Birlikte nasıl yaşayacağız?” sorusuna cevap arıyor.
Hâlâ tam olarak karar verebilmiş değiliz.
Belki de politika dediğimiz şey tam olarak budur: Cevabı bulduğumuzu sandığımız anda birinin el kaldırıp “Peki ya benim fikrim?” demesi. DergiPark